Nodulair gietijzer

Nodulair gietijzer, dat andere namen heeft, zoals nodulair gietijzer, nodulair gietijzer of SG-gietijzer, wordt meestal gebruikt om gietstukken te produceren. Nodulair gietijzer verkrijgt nodulair grafiet door middel van sferoïdisatie en inentingsbehandeling, wat de mechanische eigenschappen van het gietijzer, vooral de plasticiteit en taaiheid, effectief verbetert, om zo een hogere sterkte te verkrijgen dan koolstofstaal. Nodulair gietijzer is een gietijzeren materiaal met hoge-sterkte, ontwikkeld in de jaren vijftig. De uitgebreide eigenschappen liggen dicht bij staal. Op basis van zijn uitstekende eigenschappen is het nodulair gietijzer met succes gebruikt voor het gieten van componenten met complexe krachten, sterkte, taaiheid en slijtvastheid. Nodulair gietijzer heeft zich snel ontwikkeld tot een gietijzeren materiaal dat op de tweede plaats komt grijs gietijzer en veel gebruikt. De zogenaamde 'vervanging van staal door ijzer' heeft voornamelijk betrekking op nodulair gietijzer. Nodulair gietijzer wordt vaak gebruikt voor de productie van onderdelen voor krukassen en nokkenassen voor auto's, tractoren en verbrandingsmotoren, maar ook voor middendruk-kleppen voor algemene machines.

Nodulair gietijzer is niet één enkel materiaal, maar maakt deel uit van een groep materialen die door controle van de microstructuur kunnen worden geproduceerd met een breed scala aan eigenschappen. Het gemeenschappelijke bepalende kenmerk van deze groep materialen is de vorm van het grafiet. Bij nodulair gietijzer heeft het grafiet de vorm van knobbeltjes in plaats van vlokken, zoals bij grijs ijzer. De scherpe vorm van de grafietvlokken creëert spanningsconcentratiepunten in de metaalmatrix en de ronde vorm van de knobbeltjes minder, waardoor het ontstaan ​​van scheuren wordt verhinderd en de verbeterde ductiliteit wordt geboden waaraan de legering zijn naam dankt. De vorming van knobbeltjes wordt bereikt door de toevoeging van noduliserende elementen, meestal magnesium (merk op dat magnesium kookt bij 1100 graden en ijzer smelt bij 1500 graden) en, minder vaak nu, cerium (meestal in de vorm van Mischmetal). Tellurium is ook gebruikt. Yttrium, vaak een bestanddeel van Misch-metaal, is ook onderzocht als mogelijke nodulizer.