Grijs gietijzer

Grijs ijzer, of grijs gietijzer, is een soort gietijzer met een grafietmicrostructuur. Het is genoemd naar de grijze kleur van de breuk die het vormt. De grijze gietijzeren gietstukken wordt gebruikt voor behuizingen waarbij de stijfheid van het onderdeel belangrijker is dan de treksterkte, zoals cilinderblokken van verbrandingsmotoren, pomphuizen, kleplichamen, elektrische kasten, contragewichten en decoratieve gietstukken. De hoge thermische geleidbaarheid en het specifieke kopvermogen van grijs gietijzer worden vaak benut om gietijzeren kookgerei en schijfremrotors te maken.

Een typische chemische samenstelling om een ​​grafietmicrostructuur te verkrijgen is 2,5% tot 4,0% koolstof en 1% tot 3% silicium per gewicht. Grafiet kan 6 tot 10% van het volume van grijs ijzer in beslag nemen. Silicium is belangrijk bij het maken van grijs ijzer, in tegenstelling tot wit gietijzer, omdat silicium een ​​grafietstabiliserend element in gietijzer is, wat betekent dat het de legering helpt grafiet te produceren in plaats van ijzercarbiden; bij 3% silicium wordt bijna geen koolstof vastgehouden in chemische combinatie met het ijzer.

Het grafiet neemt de vorm aan van een drie-dimensionale vlok. In twee dimensies, zoals een gepolijst oppervlak onder een microscoop verschijnt, verschijnen de grafietvlokken als fijne lijntjes. De punten van de vlokken fungeren als reeds bestaande inkepingen; daarom is het bros. De aanwezigheid van grafietvlokken maakt het grijze ijzer gemakkelijk bewerkbaar, omdat ze de neiging hebben gemakkelijk over de grafietvlokken te barsten. Grijs ijzer heeft ook een zeer goed dempend vermogen en wordt daarom meestal gebruikt als basis voor montage van werktuigmachines.